ARTYKUŁ ORYGINALNY
ZMIANY KIERUNKÓW GOSPODAROWANIA ZIEMĄ JAKO SPOSOBU KREOWANIA PRZEWAGI KONKURENCYJNEJ W REGIONACH
 
Więcej
Ukryj
1
Pope John Paul II State School of Higher Education in Biała Podlaska/ Państwowa Szkoła Wyższa im. Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Dionizy Niezgoda   

prof. dr hab. Dionizy Niezgoda, Pope John Paul II State School of Higher Education in Biała Podlaska, Sidorska St. 95/97, 21-500 Biała Podlaska, Poland; Phone: +48 344 99 05;
Data publikacji: 09-07-2018
 
Economic and Regional Studies 2014;7(4):99–112
 
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE ARTYKUŁU
Potrzeba wyodrębnienia z całości gospodarki ważnej jej części stanowiącej przyrodę ożywioną, funkcjonującą w oparciu o prawa przyrody, oznacza dostrzeżenie odrębności praw i zasad świata ożywionego, którego częścią jest człowiek, od nieożywionego. W obrębie przyrody ożywionej dominuje prawo oszczędności, które można ująć jako tworzenie najwyższego poziomu złożoności struktur przy wykorzystaniu jak najmniejszej liczby elementów składowych. By sprostać temu prawu musimy inaczej gospodarować niż dotychczas. W ramach tej koncepcji mieści się również gospodarowanie czynnikiem ziemi. Celem tego opracowania jest dokonanie analizy porównawczej gospodarowania ziemią w badanych regionach, z uwzględnieniem jego oddziaływania na przewagi konkurencyjne rolnictwa. Narastająca konkurencja o wykorzystywanie ziemi na cele nieżywnościowe, przy dynamicznym przyroście o około 30% liczby ludności na planecie do 2050 roku, będzie wymuszać coraz intensywniejsze wykorzystywanie tego czynnika, co nieuchronnie prowadziłoby do degradacji środowiska i braku żywności. W miarę zwiększania się liczby ludności na planecie, rosnąć będą szanse osiągnięcia przewagi konkurencyjnej przez regiony dysponujące wyższą powierzchnią użytków rolnych per capita dzięki eksportowi żywności. Wskazuje to na spójność interesu globalnego z regionalnym. Badaniami objęto pięć województw tj.: lubelskie, podkarpackie, podlaskie, świętokrzyskie i warmińsko-mazurskie. Tworzą one obszar Polski Wschodniej. Kierunki wykorzystania powierzchni geograficznej kraju a także użytkowania ziemi ustalono porównując wyniki uzyskane w rolnictwie w roku 2005 i 2011, a wyjątkowo w 2012. W opracowaniu tym posłużono się metodą tabelaryczno-opisową, analizą poziomą i pionową oraz metodą porównawczą. Z przeprowadzonych badań wynika, że wykorzystywanie powierzchni ziemi na cele żywnościowe jest coraz mniej konkurencyjne niż na cele nieżywnościowe.
 
REFERENCJE (15)
1.
Burzyńska D., Fila J. (2007), Finansowanie inwestycji ekologicznych w przedsiębiorstwie. Difin Spółka z o.o., Warszawa.
 
2.
Chmielewska-Gil W. (2008), Wspólna Polityka Rolna po roku 2013. FAPA, Warszawa.
 
3.
Chyłek E.K., Rzepecka M. (2013), Biogospodarka – konkurencyjność i zrównoważone wykorzystanie zasobów. Polish Journal of Agronomy, nr 7, s. 12.
 
4.
Górka K., Poskrobko B., Radecki W. (2001), Ochrona środowiska. Problemy społeczne, ekonomiczne i prawne. PWE, Warszawa, s. 13.
 
5.
Heijman W., Krzyżanowska Z, Gędek S., Kowalski Z. (1997), Ekonomika rolnictwa. Fundacja Rozwój SGGW, Warszawa.
 
6.
Ilnicki P. (2004), Polskie rolnictwo a ochrona środowiska. Wydawnictwo Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Poznań.
 
7.
Kasztelan A. (2010), Środowiskowe czynniki rozwoju regionów na przykładzie województwa lubelskiego. Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, nr 113, s. 374.
 
8.
Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów. Bruksela, 13.2.2012.
 
9.
Małachowski K. (2007), Gospodarka a środowisko i ekologia. Wydawnictwo CeDeWu Spółka z o.o., Warszawa.
 
10.
Niezgoda D. (2012), Gospodarowanie ziemią a Wspólna Polityka Rolna. Zeszyty Naukowe SGGW w Warszawie, „Polityki Europejskie, Finanse i Marketing”, nr 8(57), Wydawnictwo SGGW, Warszawa, s. 101.
 
11.
Piekut K., Pawluśkiewicz B. (2005), Rolnicze podstawy kształtowania środowiska. Wydawnictwo SGGW, Warszawa.
 
12.
Woś A. (red.) (1996), Agrobiznes. Mikroekonomika. T. II, Wydawnictwo Key Text, Warszawa, s. 59.
 
13.
Woś A., Tomczak F. (red.) (1979), Ekonomika rolnictwa. PWRiL, Warszawa.
 
14.
Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego Polski Wschodniej do roku 2020. Wersja z dn. 5.IV.2013.
 
15.
Wilkin J. (red.) (2010), Wielofunkcyjność rolnictwa. Instytut Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN, Warszawa.
 
eISSN:2451-182X
ISSN:2083-3725